SEVMEK YOLCULUĞU

       "Kabul etmeli ki birbirinin hiçbir şeyi olmamak üzere yola çıkmış kişilerin birbirlerinin her şeyi olarak yolu sonlandırmaları cezbedici bir yolculuktur"  (Rengin Soysal)
                                                             
        Sevmekle gitmek arasında bağ kurdum bu aralar. Gitmek zevk verirdi sürekli ardımda kahkahaları bırakarak kaçmak şimdiler de ise sevmek veriyor aynı tadı. Sürekli emanet gözlerle baktığım küçük sahil kasabasında yaşananlar yüreğimin kalelerini işgal ederken bütün ordularım cebre ve hileye gereksinim duymadan terk ettiler beni .

       Ve başladı işte kalbimin sabit ve sadık yolculuğu...

       Hiçbir yol bu kadar uzanmamıştı ömrümün serüveninde, hiçbir yol bu kadar güzel ulaşmamıştı vuslata. Firağa beslediğim acıları saldığım hayatın bana hediyesi sevmek oldu, bu kez çok sevmek oldu.

      Sevmek; geçmişle barışmak gibiydi, bir sokağa yeniden adıyla hitap etmek, onu düşündüğünde yalnızca onu düşünmek üzere bir kez daha ama bu defa son kez çıkılan bir yolculuk.
   
      Her şeyi bir kenara bırakıp yalnız onu düşünmeyi  âdet edinmeliyim, elimden tebeşiri bırakmalıyım ansızın, yıllardır görmediğim bir arkadaşla konuşurken aniden bırakıp gitmeliyim onu, dakika 90 gole giden pozisyonda kapatmalıyım televizyonu, ne yapıyorsam işte o an da sırf seni daha yoğun sevmek adına bırakmalıyım , ne bileyim şeyyyy mesela;  anlattığım her ne ise o an da kesmeliyim, kahvaltıda içtiğim çayı yarım bırakmalıyım  ilk sigarayı ilk nefeste atmalıyım her sabah sana başlamalıyım ne bileyim aniden yanına gidip sevmeliyim seni ve olabildiğince usul usul okşamalıyım saçlarını.

      Sevmek; geçmişle barışmak gibi, bir sokağa yeniden adıyla hitap etmek gibi, onu düşündüğüne yalnızca onu düşünmek üzere bir kez daha ama bu defa son kez çıkılan bir yolculuk gibi.

       Sen Ey sevda şehrimin en büyük anıtı!
       Her şeyim hazır,
       Biletim nazır,
       Cebimde karnımı doyuracak bir maaş,
       Seni sevecek kadar umut
       Ve seni sevecek kadar heyecan doldurdum çantama.
       İnsan düşününce hayret etmeden duramıyor
       "Biz Kalkan'da bulup birbirimizi kocaman güzel bir İzmir bıraktık ardımızda."

                                                                                                                             Krizantem
   

Nefes Almak Üzerine

               Sen ne güzel bir şeysin ki nice şair ve yazar seni anlatmak üzere çırpındı, ne güzel bir şeysin ki insanlar sen daha güzel ol diye çırpındı ve çırpınıyorlar ve çırpınacaklar. Herkese farklı görünürsün sen , herkesin farklılığısın, farklılıklarına (biraz da mecburiyetten) saygı duyduğusun. 

               Gözlerin açıldığı yer senin için pek önemlidir, ziyadesiyle iklimden etkilenirsin ve insanın şakağına kar düşürecek kadar da etkili olursun insanın ikliminde . Varlığın başladığı sensin ara sıra öldüğümüz de sensin(uyku). Bize seni lütfeden insanlara gönül bağlılığımız, saygı duymuşluğumuz hep bundandır. Sen bir nehrin akışısın , bir nehire bakıp mektup bekleyen nostaljik bir sevgilisin ya da yüksek dağ çayırlarında kopardığı bir demet papatyayı hiç olmadık bir yere göndermek üzere tatlı suya atan köylü delikanlının bir haykırışı. Bir dolunay akşamında üç beş dost sohbeti kıvamında bir sahil kasabasının en güzelisin sadece ilk ve sadece son baharlarda. (Öyle deme son bile olsa bahar bahardır, ölüme gitse de bütün doğa sonuçta bir kıpırdanış vardır)

              Sen bizim oruçlu ağzımızla çorbaya daldırdığımız ilk kaşık kadar hep temiz, özlemi hak eden ve aceleci bırakmak istediğimiz tarafımızsın. 

              Bazen bir çocuğun evde gördüğü ilk ceset kadar soğuk bazen bir dedenin evde gördüğü ilk torun kadar sıcaksın. Dün'lüğün bugüne, bugünün yarına durmadan sallanan sarkacısın.

             Yani sadece aşk değildir kaygımız. Fiyakalı şekil de yaşamasını da biliriz seni, ey bu satırların muhatabı HAYAT!

                                                                                                                                               (07.09.11 ) krizantem

Olur Olmaz Aşk

Gel bir akşamüstü benimle ol

Belki bir şeyler olur

Ne bileyim hava güzel olur

Bir çocuğun bisiklet hayali gerçek olur

Kırmızı rugan ayakkabılarımız olur.

Bütün kelimelerimiz maziye çalar

Aklımızda Ahmet Arif olur

“maviye, maviye çalar” gecelerimiz.

Gel bir akşamüstü benimle ol

Belki bir şeyler olur

Konuşacak şeylerimiz olur

Susacak sorunlarımız,

Dertlerimiz, tasalarımız, gamzede’liğimiz.

Ne olursa olur, hepsi bizim olur.

Birlikte bir sigara içecek vaktimiz olur

Şiirimiz olur

Bu ne hikmettir dediğimiz Nazım’ımız.

Yollara çıkarız

Hem basit hem zorunlu şeyleri yaparız

Ne bileyim nefes alırız, birlikte su içeriz

Bir gurur meselemiz olur

Oturup ağlayacağımız sandalyelerimiz.

Hepsi bizim olur

Ne gerekliyse yaşam müdavimliğimize

Hepsi bizim.

Gel bir akşamüstü benimle ol

Belki bir şeyler olur

Gece olur; kafam ve sen bir dünya olursunuz

Ben de bir ay, karanlık gecede

Tutulurum sana 23 senede bir kere

Nisan, mayıs olur sayılarımız artar.

Olur, olur sen hele gel bir akşamüstü

Bütün bahanelerimiz yalan olur

Üstümüz başımız aşk olur

Akşam üstümüz açık olur

Susar kalırız öpmelerimiz şahit olur

Kazanırız davamızı

“Aşk” müebbet hapsimiz olur…

YAĞMURUN GEÇMİŞE AKIŞI

Ve bir akşamüstü yağmur yağar yükseklere

Saçlar ıslak

Üst baş uzun kollu

İlle de tütün ister benden damlalar…

Şırıl şırıl seslere aldırmaz anılar

Gözün dalar

Çakıl taşları üzerinde seyreyleyen suya

Bir cümle düşer aklına

Bir cümle düşmüştü onun dilinden diye

İlle de açıklama ister benden lügatlar…

Duyulmaz  bozkırda hasretin çığlıkları

Uzak çakal seslerine karışır

Dilinde tuturduğun tüttürdüğün türkü

Yağmura dönersin arada

İçerisi sıcak çağırır seni koynuna

İçerisi mutlu çağırır seni yarına

İlle de çentik ister benden takvimler…

Yüksekte çok yüksekte

Karanlığın içinden duyulur bir bebek özlemi

Aklın gider gece gündüz dinlediğin türkülere

Ah “bir bebek özleminde seni aramak var ya!”

İlle de mırıldanmamı ister benden nağmeler…

Gittiğim ve geldiğim yolların

Uzunluğu düşer aklıma

Ve birkaç saniyeliğine tanık olduğum

Hayatların yüzleri

Ben bir otobüs koltuğunda

Koca dünya taşırım camımda

Kimse bilmez

İlle de bilet ister benden sevdalar…

Yağmura aldanır geçmişim

Hakkı da vardır hani

İkisi de güzeldi

İkisi de düşündürücü

İkisi de hayat veren

Ve ikisi de akıp giden.

Ektiğim fidanları kimseler görmez

İlle de tohum ister benden topraklar…